Ben ik dan gek?!

Nadat ik een aantal jaren geleden voor het eerst ingestort was, heb ik lang gedacht: 'Ben ik dan gek?!'  De wereld en de mensen om me heen draaien maar door. Ze gaan maar door. Werken, huishouden, kinderen verzorgen, sporten, sociale contacten onderhouden, feestjes, enz. En ik? Ik kon het niet meer! Ik wilde maar al te graag, maar mijn lichaam  was er gewoon mee opgehouden.En ik begreep het niet. Ik wilde ook gewoon weer doorgaan, net als alle anderen. 

En dat heb ik lang gedacht. En heel soms, nu nog wel eens. Maar nu, nu zie ik het zo anders. Het voelt als wakker worden. Eindelijk kunnen zien wat er echt gebeurd  rondom ons heen. Ik zie een wereld die maar door dendert. Zelfs nu, in deze sneeuwval. Het razendsnelle leven, het systeem, dat moet doorgaan. Anders raken we in paniek. Gelijk wordt er gegooid met code geel en oranje. We leven snel, heel snel. Maar is dat snelle leven eigenlijk wel menselijk? Kunnen we misschien ook iets langzamer gaan leven? Of is er geen weg meer terug?

Ik zie zoveel mensen tegenwoordig in een burn-out of depressie belanden. Mensen met trauma. Mega-lange wachtrijen bij het GGZ. Maar ook lichamelijke ziektes zoals kanker, hartaandoeningen, enz. Lange wachtrijen in ziekenhuizen. Is dat toeval? Of heeft het o.a te maken met de razendsnelle samenleving waarin we leven? Is er nog tijd voor onze emoties? Voor onze gevoelens? Is er nog tijd om met elkaar te praten over wat ons bezighoudt? Kunnen we überhaupt nog echt praten met elkaar over emoties? Ook de niet fijne emoties? Mogen ze er zijn? Of mogen ze er eventjes zijn, maar vooral niet te lang?

Zijn we het verleerd? Stilstaan? Emoties voelen en doorvoelen? Langzamer leven? Accepteren dat het soms ook even niet goed mag gaan?

Wat had ik graag vroeger op school geleerd hoe je omgaat met emoties. Hoe je even stil kunt en mag staan. Hoe je thuis komt bij jezelf. Geen huiswerk, maar thuiswerk. Want alleen als je thuis komt of bent bij jezelf kun je echt groeien en bloeien.

En waarom zijn er zoveel ziektes? Waarom zijn er zoveel mensen verslaafd? Aan alcohol, drugs, gokken? Maar ook aan medicijnen? Waarom nemen zoveel mensen kalmerende middelen? Maar denk ook aan verslavingen als bingewatchen, eten, beeldschermen en ja, ook sex, denk aan porno. En zelfs aan druk zijn. Zoveel mensen zijn altijd maar druk. En ja, we leven in een drukke wereld, maar even stilstaan, zou dat ook kunnen? Of worden we daar onrustig van?

Al die verslavingen, ziektes, is dat, omdat de mens deze razendsnelle ratrace niet meer aankan? Is dat, omdat we geen tijd meer hebben voor wat er speelt in onze binnenwereld? Dat we daar niet meer bij stilstaan? En we dat eigenlijk ook niet meer mogen laten zien? Net zoals op social media, alleen de leuke dingen mogen gedeeld worden? 

Nee, inmiddels weet ik dat ik niet 'gek' ben. We leven op dit moment in een bijzondere wereld, waarin heel veel gaande is. En soms voelt het alsof de wereld op z'n tenen loopt. Hoe lang houden we dit nog vol..?

Zomaar gedachtes die wel eens door me heen gaan. Misschien...heel misschien...is het tijd voor een nieuw begin? Een nieuwe tijd? Wie weet...😊❤️