Bijna is het weer zover, het grote feest van het jaar, carnaval. Het feest waar veel mensen elk jaar weer naar uitkijken. 1 keer in het jaar een paar dagen helemaal los gaan. Je kunnen uitleven, even uit de sleur van het normale leven. Even weg van al het moeten van de maatschappij.

 Carnaval is een katholiek feest. Het feest voordat de vastentijd begint. Al is het tegenwoordig veel meer een feest uit traditie. Het geloof heeft er weinig meer mee te maken. Vroeger was het vooral nog één keer helemaal los gaan, even geen regels, geen gezag, alles mogen eten en drinken, kortom uitbundig feest vieren. En daarna de vastentijd in. Nu is het nog steeds uitbundig feest vieren, maar de vastentijd, daar doen we niet meer aan. 

En het lijkt wel alsof de mensen steeds eerder uitkijken naar carnaval. Misschien omdat ze de ratrace van de samenleving eerder willen ontvluchten? Van het moeten presteren, bewijzen, moeten doorgaan? Eerder los van alles wat moet, van alle regeltjes? Het masker van de perfecte vader/moeder, vrouw/man, collega, vriend, enz, eindelijk even af kunnen zetten? 

Maar eigenlijk gaat er bij veel mensen geen masker af. Er wordt gewoon een ander masker opgezet. Het masker van bij de groep willen horen. Want anders tel je niet mee. En bij de groep horen, daar horen een paar onuitgesproken regels bij. Zoals bv stoer zijn, veel alcohol drinken, dezelfde outfit dragen, vooral niet teveel opvallen, want anders pas je niet in de groep. Het feest meevieren, zoals er verwacht wordt in de groep. 

Maar ben je dan echt jezelf? Kun je dan eindelijk even helemaal vrij zijn? Echt jezelf zijn? Kun je dan dicht bij jezelf blijven? Of blijf je je dan toch steeds aanpassen? Of zoek je daar een tussenweg in? Daar denk ik nu wel steeds meer over na. Nu ik door mijn proces ga, zie ik steeds meer de mens achter het masker. Hoe de mens altijd een rol op zich neemt, ook met carnaval.

Ik krijg steeds meer waardering voor de mens die echt helemaal zichzelf durft te zijn en zichzelf durft te laten zien. Die zich niet meer aanpast aan de groep, niet perse bij de groep hoeft te horen, maar echt zijn eigen plek, ruimte inneemt en zijn eigen weg bewandeld. Dat bewonder ik steeds meer.

Want dat, dat is pas echte vrijheid!🎉